27-уми июн Рӯзи Ваҳдати миллӣ

                                                                     АХТАРИ САЪД ЁРИ МО ОМАД...

      “Барои ноил шудан ба рӯзгори босаодати мардум ва иҷрои нақшаҳои муҳимми пешрафти кишвари маҳбубамон ҳамаи мо, яъне хурду бузурги Тоҷикистон вазифадорем,ки дастоварди бузурги таърихии халқамон истиқлолияту озодӣ ва ваҳдати миллиро гиромӣ дорем, онҳоро ҳифз намоем, ояндабину дурандеш бошем ва Ватани муқаддасамонро ба мисли модари азизи худ дӯст дорем”.

                                                                                                              Эмомалӣ РАҲМОН

         Ба шарофати соҳибистиқлолӣ ва инчунин ба имзо расидани Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ваҳдати миллӣ, ҳамзамон баракати сулҳу ҳамдигарфаҳмӣ мафҳуми ваҳдати миллӣ ва инчунин вожаи гӯшнавози ваҳдат ва оштии миллӣ дар забони мардуми тоҷик хеле серистеъмол гардид. Аз он рӯзи мубораку таърихӣ расо 23 сол сипарӣ шуд. Дар ин давра тамоми шоирону нависандагон ва кулли  эҷодкорону аҳли қалами кишвари соҳибистиқлолу соҳибиқболамон ба ваҷд омада, дар ашъорашон ин мафҳуми рамзию муқаддасро хеле олӣ ва нишонрас мунъакис кардаанд.

        Аз ҷумла, яке аз аввалинҳо шуда дар арафаи ин рӯзи таърихӣ шоири ширинкаломи тоҷик устоди зиндаёд Лоиқ Шералӣ 27-уми июни соли 1997 зимни ҷамъомади дар назди майдони Театри академии опера ва балети ба номи Садриддин Айнӣ баргузор гардида, дар ҳузури меъмору муаллиф ва ҳомии сулҳи тоҷикон, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон бо ашъори тозаэҷоди худ чунин баромад карда буданд:

                                        Раҳми Парвардигори мо омад,

                                        Нури Ҳақ бар диёри мо омад.

                                        Ҷанги бунёдсӯзи мо бигзашт,

                                        Сулҳи бунёдкори мо омад.

                                        Ахтари наҳс аз сари мо рафт,

                                        Ахтари саъд ёри мо омад.

                                        Ҷанги девонавори мо бигзашт,

                                       Сулҳи деринтизори мо омад.

          Аз ин рӯ, мо ҳама аз як гиребон сар бароварда, шукргузори ҳамин Ахтари саъди тоҷикон, яъне Асосгузори сулҳу ваҳдати тоҷикон-Пешвои муаззами миллатамон муҳтарам Ҷаноби Олӣ Эмомалӣ Раҳмон бошем.Ва пайваста шукри онро намоем,ки тӯли се даҳсола таҳти сарварии ин марди оқилу одил ва соҳибхираду сулҳофару сулҳовар ба комёбиҳои назаррасе ноил гардидем,ки таърихи миллатамон назирашро надидааст.

           Шоири шинохтаи ваҳдатсарову рангинхаёл Ҷумъа Қувват нақшу мақом ва ҷойгоҳи ваҳдати миллиро аз равзанаи нигоҳи хеш хеле арҷманд ҳисобида, ҷангро  маҳкум карда, пешрафти мамоликро аз аз суботу оромии сартосарӣ  маънидод намуда, онро дар силсилаашъораш чунин тасвир кардааст:

                   Пояи мулк аз сипоҳу ҷоҳ не, аз иттиҳод аст,

                   Хуррамӣ асло силоҳу оҳ не, аз иттиҳод аст.

                   Мулкро шамшер не, тадбир меорад ба равнақ,

                   Пойдории Ватан аз хайли ноогоҳ не, аз иттиҳод аст.

        Мавсуф ҳамзамон талошу ҷонфидоиҳои ин абармарди бузургу муътабарро  дар таҳкими сулҳу суботи миллӣ,пояҳои истиқлолияти давлатӣ, пешрафти иқтисодиёти мамлакат хеле ҳам бузург шуморидааст:

                Шукри Ҳақ,шаҳбози дил дар ошёни ваҳдат аст,

                 Роҳбари мо раҳнамое бар ҷаҳони ваҳдат аст.

                 Ҷумла олам дар раҳи ваҳдат агар чун тан бувад,

                 Тоҷикистон то ҷаҳон боқист, ҷони ваҳдат аст.

       Ё худ шоираи ваҳдатсари мо Рӯдобаи Мукаррам (Мустаҷоб) нақши Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ-Пешвои миллат Эмомалӣ Раҳмонро дар эҳёи сулҳу ваҳдат ва бунёду ташаккули  давлати миллӣ басо хуб инъикос намуда тавъам чунин гуфтааст:

                           Чорагар бар мо туро чун чора кард,

                           Раҳм бар ин мардуми бечора кард.

                           Офтобе омадӣ бо пайки нур,

                           Абри ғамро нури ту садпора кард,

                           Сулҳу ваҳдат аз ту шуд ороста,

                           Зиндагӣ шуд хурраму пироста.

                           Номи ту дар кохи иқболи Ватан,

                           Чун шиор аз ҷони мо бархоста.

        Тавре,ки  медонем дар замони ҷаҳонишавӣ ва инчунин мураккаб шудани вазъи геосиёсии минтақаву ҷаҳон ва осебпазир гардидани истиқлолияту озодии давлатҳои миллӣ, масъалаи зиракиву ҳушёрии сиёсии шаҳрвандони мамлакат, бахусус, ҷавонон ва ҳифзи давлату давлатдориро торафт мубраму муҳим мегардонад. Аз ин лиҳоз, дар чунин шароит мо бояд кӯшиш ба харҷ диҳем,ки мардуми кишвар, аз ҷумла ҷавонон ба қадри неъмати  бузурги истиқлолияту озодӣ расанд. Сулҳу ваҳдати миллиро ҳамчун самараи даврони соҳибистиқлолӣ гиромӣ доранд ва барои ҳифзи ин дастовардҳои таърихӣ ҳамеша омода бошанд.

       Тавре, ки шахсан Пешвои муаззами миллатамон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон зимни мулоқоту баромадҳояшон бо ҷавонон ва дигар қишрҳои ҷомеа борҳо таъкид кардаанд: ”... дар ҷаҳони ноорому пурҳаводиси муосир ваҳдати миллӣ ва суботу оромӣ барои мардуми мо  омили бунёдии дастовардҳои навин, татбиқи нақшаҳои стратегӣ, кафили боэътимоди амнияти давлат ва ҷомеа, зербинои иқтисодиёту иҷтимоиёт ва шарти асосии пешрафти кишвари азизамон мебошад”.

         Ба пиндори мо агар дар солҳои 90-уми асри мозӣ волоияти манофеи умумимиллӣ нисбат ба манфиатҳои гурӯҳӣ ва зарурияти истиқлолияти давлатии тоҷикон дарк карда намешуд, шояд ваҳдати миллии мо низ имрӯз воқеият намегардид. Аз ин нуқтаи назар, ҳиссиёти ваҳдатгароӣ дар шуури миллии мо тоҷикон аз азал муҳимтарин омили ҳастии миллат маҳсуб меёбад. Мафкураи ваҳдати миллӣ ва пайваста ба он ҷалб гардидани ҳастии ҷомеа дар муҳити муосири иҷтимоии мамлакат рӯз аз рӯз мақому манзалати хосаи худро пайдо карда истодааст. Зеро рушду нумӯи ҷомеаи имрӯзаи мо низ робитаи ногусастанӣ ва пайвастагии диалектикӣ бо ваҳдати миллиро дорад.

     Аз ҷониби дигар пойдориву густариши ваҳдати миллӣ бори дигар исбот намуд,ки барои тоҷикон сол аз сол андешаи кулли манфиатҳои ҳизбию гурӯҳӣ боло гирифта, ҳифзи истиқлолияту якпорчагии кишвар ва дар маҷмуъ дигар дастовардҳои он ба маҷрои тавоно табдил ёфтааст.Маҳз тавассути ваҳдати миллӣ ба мардуми тоҷик муяссар гардид,ки ҳудуди фарҳангӣ ва низоми устувори сиёсии бо нишонаҳои давлати миллӣ мутобиқат доштаро маҳфуз нигоҳ дорад.  

         Ваҳдати миллӣ ин пеш аз ҳама ифодагари ягонагию муттаҳидии  тамоми қишрҳо, ниҳодҳо ва неруҳоеро  дар мадди назар дорад,ки дар ҳудуди зисти ин ё он миллат фаъолият менамоянд.Таҳти мафҳуми “миллат” бояд танҳо ягонагии этникӣ, яъне ваҳдати танҳо тоҷикон фаҳмида нашавад.Балки ваҳдати тамоми сокинони кишвар новобаста аз мансубияти миллию динӣ ба инобат гирифта шавад.Чунки ҳеҷ яке аз манфиати фардӣ ё гурӯҳе дар алоҳидагӣ берун аз доираи манофеъи миллӣ вуҷуд дошта наметавонад. Хушбахтона, мардуми соҳибхираду соҳибдарки кишвари соҳибистиқлолу соҳибиқболи мо пас аз чашидани тамъи талхи ҷанги таҳмилӣ рӯ ба шинохти аслии хеш оварда, зарурати ваҳдати миллӣ ва меҳанро беш аз пеш дарк карда, онро ба хубӣ низ эҳсос намудааст.

                        Пас биё, даст ба даст додаву паймон созем,

                        Дар баду нек ба ҳам будаву даврон созем.

         Хулласи калом, ҳифзи ваҳдати миллӣ яке аз авомили муҳимми сулҳу амонии ҷомеаи муосир ва шаҳодати ҳастии миллат буда, танҳо дар сурате пойдору устувор боқӣ мемонад,ки ҳама қишрҳои ҷомеа, неруҳои сиёсӣ, мақомоти давлатӣ ва ҷамъиятӣ якдилу ба ҳам тавъам муттаҳид бошанд.Ба қавли шоир:

                                        Арҷмандӣ халқро аз ваҳдат аст,

                                        Ваҳдати ин хонадон ояд ҳаме!

                     Рӯзи ваҳдати миллӣ  ба ҳамагон муборак бод!

                                                                                                        Мухбирҷон КЕНҶАЕВ,

                                                                                сармутахассиси шуъбаи табъу

                                                                               нашри Раёсати Академияи миллии

                                                                               илмҳои Тоҷикистон, рӯзноманигор